Goedemorgen! Deze post heeft even op zich laten wachten maar het is dan eindelijk weer zo ver 🙂 Ik heb het de afgelopen tijd erg druk gehad met het plannen van vakanties, onderhouden van connecties en allerlei overige zaken. Hopelijk heeft een ieder wel van het fijne weer van afgelopen weekend kunnen genieten, ik was er in ieder geval na al die regen wel aan toe. Gisteren zelfs nog even naar de kust geweest, dat was lang geleden!

Goed, er is in de tussentijd weer een hoop gebeurd. Frankrijk heeft de EK finale verloren én is wederom getroffen door een laffe, koelbloedige aanslag waarbij ook Nederlandse gewonden zijn gevallen. Ik blijf me er toch over verbazen hoe vaak dit soort aanslagen plaatsvinden en dat we het bijna normaal zijn gaan vinden gruwelijke beelden op internet en tv te zien. En dan begin ik maar niet over de complicaties met betrekking tot politiegeweld in Amerika.

Genoeg gruwel, er zijn ook mooie momenten in het leven. Zo heb ik gister een documentaire gekeken over Apollo 13 waarvan ik toch echt kippenvel kreeg. Voor degene die niet bekend zijn met het verhaal van deze NASA missie; Apollo 13 maakte deel uit van de door NASA in 1970 geleide ruimtemissies waarbij men verscheidene raketten de ruimte in heeft geschoten met als doel de maan te onderzoeken. Één, en waarschijnlijk ook de beroemdste, missie van het Apollo programma was Apollo 11 waaraan onder anderen Neil Armstrong deelnam. Apollo 13 verliep echter niet volgens plan omdat enkele uren na ‘lift off’ één van de waterstoftanks, welke samen met de zuurstoftanks door middel van een chemische reactie zorgde voor de toevoer van elektriciteit, explodeerde waardoor het ruimtevaartuig ernstige schade opliep. Door uitstekend handelen van de crew en de ingenieurs van NASA op de grond wist men het ruimtevaartuig na een rondgang om de maan tóch terug te brengen naar de aarde met alle drie inzittenden in goede staat. Zo heeft men de maanlander-module gebruikt als ‘reddingsboot’ en door bijvoorbeeld alle led armaturen uit te schakelen het energieniveau terug weten te brengen tot het minimum.

earth-11009_960_720Apollo 13 is voor mij een voorbeeld van waar mensen, als het er écht op aankomt, toe in staat zijn. Met beperkte middelen en tijd heeft men een wonderbaarlijke prestatie neer weten te zetten en zijn er mensenlevens gered. Dit staat in sterk contrast met wat we de afgelopen tijd in het nieuws hebben gezien. Ik denk dat het van groot belang is dat we, naast alle gruwelbeelden, ook de tijd nemen ons te laten inspireren door buitengewone prestaties uit het verleden. De mensheid is niet bestemd zichzelf uit te roeien, in plaats daarvan biedt nieuwsgierigheid en wetenschap een deur naar vereniging en een gezamenlijk doel. Eens is besloten dat naties geen wapens de ruimte in zullen brengen, dat de ruimte van iedereen is en dat het van cruciaal belang is op dit vlak samen te werken. Als men door de ruimte tot dit inzicht kan komen, lijkt het mij een kleine stap om te beseffen dat de aarde deel uitmaakt van de ruimte en dat dezelfde principes eigenlijk ook hier, op aarde, op zouden moeten gaan. De aarde is van ons allemaal, we worden erdoor verenigd. Het beeld van de aarde is voor ons allen herkenbaar en universeel.

Nou ga ik weer over Anna zitten bloggen…. Ach, whatever comes to mind right? Misschien moet ik een aparte categorie voor dr aanmaken, zal ze leuk vinden ;p. Maar goed, van het weekend zijn we met z’n tweeën naar Brabant geweest. Een oude studievriend van me woont daar en ontvangt ons zo nu en dan in wat je toch wel een klein kasteel mag noemen. Nu vind ik Brabant maar een saaie boel om eerlijk te zijn. Immers ben ik in de stad opgegroeid dus dat is misschien begrijpelijk. Anna is echter dol op de grote open weilanden, de koeien en vooral de mest ‘geur’. Dat zou een bevrijdende geur zijn.

Rijschool lessenHet was er overigens wel fijn. Had m’n gitaar meegenomen en heb me stiekem toch wel vermaakt met m’n studievriend. Brabant is een bijzaak, ik wil het hebben over de reis samen in de auto met Anna. Mens wat kunnen vrouwen veel praten zeg, werkelijk waar ongelooflijk. Maar waar ik me in dit geval nog het meest over verbaas is dat ze (nog steeds) geen rijbewijs heeft!? Geen zorgen, ik zal dit blog niet omtoveren tot ‘Het Grote Anna Roddelblog’. Maar het komt er dus op neer dat ik altijd moet rijden en nu vind ik dat als man niet zo erg, maar zij wel. Dat is niet zelfstandig genoeg vanuit haar perspectief. Ze wil onafhankelijk en vrij zijn, zelfs van mij.

Opzich vind ik het helemaal geen slechte ontwikkeling dus probeer ik haar daarin te ondersteunen. Vanochtend ben ik achter mijn pc gekropen en ben maar eens een kleine vergelijksessie gaan houden. Na ‘Rijschool Schiedam‘ in Google te hebben ingetikt kwamen er een paar potentiële scholen naar voren die mij geschikt leken. Toch is het altijd weer een gedoe, dat vergelijken. Ik weet dat er een hoop geautomatiseerde sites voor zijn maar vaak zijn die niet bepaald neutraal en is het aanbod niet geüpdatet dus ga ik toch graag zelf op onderzoek uit. Een tijdrovend klusje is het zeker maar ach, als je in door de juiste rijschool te kiezen in één keer slaagt heb je toch mooi even een paar honderd euro verdiend!

Uiteindelijk heb ik een top 3 lijstje gemaakt welke ik ter beoordeling aan Anna voor heb gelegd. Aangezien ze alledrie in Schiedam gevestigd zijn, leek het haar een goed idee gewoon even ‘fysiek’ langs te gaan en een praatje te maken om een indruk te krijgen van de atmosfeer. Anna is een mensen-mens en ik kan de gedachtegang wel begrijpen. Ik ben benieuwd wat het gaat worden en of ze uiteindelijk, op dr 23e dan toch echt haar rijbewijs zal gaan halen. Kan ik me eindelijk tegoed doen aan het heerlijke bier dat ze in Brabant schenken 😉

Helemaal vergeten te vertellen, ik woon nu zo’n +/- 15 jaar samen met mijn lieve vriendin Anna tevens de moeder van Ivar. Wij hebben elkaar leren kennen tijdens een conferentie. Van liefde op het eerste gezicht was geen sprake maar ik moet zeggen dat ik voor mijn doen toch redelijk snel verkocht was. Anna is een figuur apart, dat mag ik toch wel zeggen. Een beetje rebels, een beetje tegen de stroom in, maar juist dat vind ik dan weer leuk aan haar…. enfin. De afgelopen 15 jaar zijn voor mij met vallen en opstaan verlopen. Een relatie hebben is één ding, en leuke&gevarieerde relatie onderhouden is een tweede. Na een goed aantal jaren ken je elkaar en besef je je dat het soms van belang is voor jezelf activiteiten te ondernemen, deel te nemen aan iets dat vooral jij leuk vindt zonder de ander hierbij al te veel te betrekken. Voor mij is dit het zo nu en dan schrijven van een liedje (nee nogmaals, ik ben geen singer-songwriter maar echt een amateuristische amateur) om het vervolgens op zolder eens uit te gaan proberen met de derde liefde in mijn leven, mijn gitaar.

smile-1275668_960_720Anna heeft zo dr eigen activiteiten uitgekozen…. Van het meedoen aan groenteshake-diëten tot bootcamps, mij niet gezien. Kortgeleden heeft ze een nieuw project omhanden genomen. Ze is begonnen aan een heuse visagie opleiding. Nou had ik nog nooit van het woord visagie gehoord, maar schijnbaar gaat het over het op professionele wijze aanbrengen van make-up bij jezelf of anderen. Ze volgt de cursus bij de LOI waarvan ikzelf nou nooit een hele hoge pet ophad, maar ik moet zeggen dat het studiemateriaal goed in elkaar lijkt te zitten. Anna is typisch zo’n persoon die dat dan helemaal uitzoekt. Tot een niveau dat ik denk: ‘Moet dat nou?’. Maar ach, haar ding. Ze liet me een site zien met alle aanbieders voor mensen die een visagie opleiding willen doen. Het toch grote aanbod verbaasde mij enigszins, women run the world. Nu komt het er dus op neer dat ieder vrij uurtje voor de spiegel of in de boeken wordt besteed wat bij mij af en toe tot ergernis leidt. Maar ik moet zeggen, dat make-uppen heeft ze aardig onder de knie.

Dat wat betreft Anna, samengevat dus een ondernemende vriendin die de wereld bij de lurven pakt en niet andersom. Zelf ben ik wat introverter en terughoudender. Laat mij maar lekker blogposts schrijven, maar goed ieder zijn ding 🙂

 

Goedendag internetwereld, mijn naam is Jan. Kortgeleden heb ik met enige hulp dit blog op weten te zetten met als doel de wereld te informeren over relevante, gekke, grappige of alarmerende onderwerpen. Ikzelf ben geen schrijver van beroep, ik werk in de petrochemische industrie, maar zo af en toe een stukje online plaatsen staat mij wel aan. Wat moet ik verder vertellen over mijzelf…. Goh. Ik ben 37 jaartjes uit de buik en heb een zoontje van 6 genaamd Ivar waar ik dag in dag uit dikke pret mee heb en de grootste avonturen mee beleef :). Verder speel ik al aardig lang gitaar, iets dat eigenlijk wel tot een rode draad in mijn leven gedoopt zou kunnen worden. De term ‘singer-songwriter’ staat mij niet zo aan, ik zou mezelf liever omschrijven als vallende-en-opstaande amateur wat betreft het gitaarspelen. Op technisch vlak ben ik eigenlijk een leek, verwacht dus ook geen special effects op deze site. Voornamelijk zal de content bestaan uit geschreven tekst, verder zo nu en dan misschien een lijstje van het een of ander; zodoende ook de ondertitel ‘Geen daden maar woorden’. Ik hoop mijzelf bij dezen enigszins te hebben geïntroduceerd, heb je nog vragen over mij? stuur deze dan naar me toe via het contactformulier.